De kathedraal van Metz, oftewel Cathédrale Saint-Étienne de Metz, staat bekend als een van de mooiste bezienswaardigheden van het departement Moselle.
Deze indrukwekkende kathedraal staat ook wel bekend als “La Lanterne du Bon Dieu”, oftewel de “Lantaarn van God”. Dit heeft te maken met het feit dat deze kathedraal een van de hoogste en meest indrukwekkende gotische gebouwen in Europa is. De kathedraal heeft bijna 6.500 vierkante meter aan glas-in-loodramen, wat het grootste oppervlak aan gebrandschilderd glas ter wereld in één gebouw is. Een bezoek aan de stad Metz is dan ook eigenlijk niet compleet zonder deze bijzonder mooie kathedraal gezien te hebben.
Geschiedenis van de kathedraal van Metz
In de middeleeuwen vormden Metz en omgeving het kleine prinsbisdom Metz, dat tot het Heilige Roomse Rijk behoorde. Al vroeg in de middeleeuwen was er sprake van een kleine kapel op de hedendaagse locatie van de kathedraal. Deze kapel was gewijd aan de heilige Saint-Étienne. Volgens de verhalen was deze kleine kapel het enige gebouw dat gespaard bleef toen Attila de Hun de stad Metz plunderde en plat brandde. Rond het jaar 1000 bouwde men op deze plek een grote romaanse basiliek. Deze basiliek zou later de basis vormen voor de hedendaagse kathedraal. De hedendaagse kathedraal werd in de veertiende eeuw gevormd doordat men twee kerken samenvoegde. Er stonden hier namelijk twee kerken naast elkaar: de kathedraal zelf en de parochiekerk Notre-Dame-la-Ronde. De bouwmeester Pierre Perrat besloot in de veertiende eeuw om de muren tussen beide kerken te slopen om zo één grote kathedraal te creëren.
De bouw van de kathedraal van Metz zou uiteindelijk maar liefst drie eeuwen in beslag nemen. In 1877 werd de kathedraal getroffen door een grote brand, waardoor het dak van de kathedraal verwoest werd. Ondanks deze brand en de vernietigende gevolgen van zowel de Eerste Wereldoorlog als de Tweede Wereldoorlog heeft de kathedraal van Metz de tand des tijds weten te doorstaan. Dit kwam mede door een grote Franse operatie aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, waarbij men bijna alle middeleeuwse glas-in-loodramen uit de sponningen haalde en diep in de kelders van het kasteel van Aubigny verstopte. Na de oorlog werd alles als een gigantische puzzel weer teruggeplaatst.


